Eens in m’n leven.

Eens in m’n leven.

28/01/2021 2 By Maxiaans

Zondag 24 Augustus 1997, voor mij een dag om nooit te vergeten en soms nog eens opdoemt als er over die GP op Spa geschreven wordt. Ik lees het dan ook met heimwee en ben dan eventjes terug op het circuit. Het geluid en de veel lichtere auto’s met 3.0L V10 motoren die de grond lieten schudden en oordoppen in doen erg verstandig was.

Waar een patatje met een blikje sinas een scheve vijfentwintig gulden een geeltje kostte waar je dan geen rekening mee gehouden had omdat het je eerste keer is dat je op het circuit komt.

Luchtfoto circuit Spa
Door Nathanael Majoros, CC BY-SA 2.0

Ik was twintig jaar op dat moment en had een dikke 600 gulden neer gelegd om de race in de Ardennen te kunnen bezoeken en had een bronzen sta plaats ticket met de heen en terugweg per touringcar bus inbegrepen gekocht. Dat was voor mij in die tijd echt een hoop geld want ik ging nog naar school, deed de korte opleiding MTS constructie bankwerken en werkte de zaterdagen bij een constructie bedrijf in mijn geboorteplaats en heeft mij allerlei las technieken geleerd.

Piep….piep….piep…piep….piep… het irritante geluid van m’n digitale radio wekker naast m’n bed gaat af en ik kijk meteen naar de rode cijfers, die geven 03:30 aan en ik weet waarom. Dé dag is aangebroken om voor het eerst in m’n leven naar een Formule1 GP af te reizen en met eigen ogen, oren, en neus het geweld in het echt te kunnen beleven.

Maar voor dat het zo ver is moeten ik en 5 kamaraden eerst op tijd in Arnhem zien te komen omdat daar de touringcar gereed staat die ons naar het legendarische circuit in Franchorchamps gaat brengen staat en geen minuut later vertrekt dan op de ticket wordt aangegeven. Dus ik kan me weinig misstappen veroorloven deze ochtend en gezamelijk vertrekken we om een uurtje of 04:00 richting het CS van Arnhem. We komen met nog tien minuten op de klok te gaan aan en zoeken een plekje in de toch best krappe coach en vertrekken afgeladen naar het zuiden om stipt 05:00, er is immers nog de warming up die om klokslag 10:00 in de ochtend begint en ik wil daar geen seconde van missen, een uurtje lang de bolides individueel de baan op zien gaan voor de race was in die tijd nog gewoon.

De rit naar naar het evenement begint en we kletsen een beetje, geinen en drinken al vroeg ons eerste blikje pils leeg om ensigns gehydrateerd te blijven en eten onze broodjes die we voor onderweg hebben gemaakt op, de bus stopt een keer bij een tankstation voor een plaspauze en die is gelegen bij Maastricht in de buurt. Daar kopen we ook de nodige versnaperingen om daar niet zonder te zitten want dat kon nog wel eens de kosten omhoog drukken was ons gezegd.

Eenmaal over de grens met onze zuiderburen worden de wegen slechter en slechter maar ook glooiender, vlak bij Luik zien we het rode stadion van de club opdoemen in het industrie gebied waar je U tegen zegt en zit ook vast geroest in m’n geheugen. Ik mag ook graag voetbal stadions bezoeken omdat ik ze erg mooi vindt en van binnen erg indrukwekkend kunnen zijn. we komen dus in de buurt van de Ardennen en volgen de glooien naar het circuit en ik kijk op m’n horloge, kwart over negen en nog 45 minuten voordat de warm-up begint… Yes!!!

Die Yes!! veranderd niet veel later in een hele grote NO!!!!…. Nee!!! met nog zo’n tien kilometer te gaan en bult op gaat onze bus tergend langzaam en achter ons zien we dikke zwarte rook pluimen! De motor raakt overhit het was inmiddels bijna 30c buiten en we moeten onze rit staken, er breekt een soort van paniek uit bij iedereen en we worden verzocht rustig te blijven zitten waar we zitten. Ik met mijn engelen geduld kan dit dus totaal niet en loop naar de chauffeur die me tot rust wenkt en zegt dat er zo een back-up aan komt die ons naar het circuit gaat brengen. De tijd lijkt ineens voorbij te vliegen en het is inmiddels 10:00….

We hebben in die tijd de vlucht deuren in het dak van de bus open gezet en horen vijf minuten later een een gejank wat tussen de heuvels en bossen als een soort echo de bus in komt en ik weet nog dat ik dacht No way.. No fu@#in Way.. Zo ver en nog zo goed te horen? Ik schaterlach en de chauffeur roept dat we uit kunnen stappen omdat de back-up bus er aan komt en zo vloeiend mogelijk kunnen overstappen. Een geschenk uit de hemel dat dit toch nog zo snel gebeurde, het had ook anders kunnen lopen en hadden we het voor programma de porsche supercup met Huisman als grote favoriet moeten missen.

Het overstappen lijkt daarintegen een eeuwigheid te duren en ik wordt ongeduldig, er zijn inmiddels meerdere bolides te horen en ik wil er zo graag heen om ze te zien. Het is 10:30 en eindelijk zijn we er! we stappen uit en rennen richting het grijze lint en komen aan op een stuk tussen Le Combe en Eau-Rouge en ik zie de fel gele Jordan Peugeot met Ralf Schumacher uit de hairpin komen en versnellen…. Het geluid en het tempo blazen me uit m’n schoenen en binnen no time knalt hij omhoog door de S-bocht en heeft daar zo’n kleine 300km/h op de klok, bizar.. ik kom niet bij van het lachen en denk op dat moment wat moet je voor idioot zijn om dit te willen?

De enorme kick om dit te zien vergeet ik nooit meer, 24 idioten die in een omgekeerde straaljager een grijs lint volgen en allemaal willen ze de snelste zijn. Welkom in de wereld van de Formule1, in deel twee ga ik verder met mijn verhaal en kennismaking met de sport die me nog steeds in z’n greep heeft.

Like (3)