If you can’t stand the heat…

If you can’t stand the heat…

02/02/2021 0 By Sietse Fliegen

In die Mercedes wordt iedereen kampioen! Het is een opmerking die niet zelden gemaakt wordt. Hoewel een line-up met Nicholas Latifi en Sergej Sirotkin Mercedes de titels waarschijnlijk niet gebracht zou hebben is het natuurlijk geen rare opmerking. De dominantie van Mercedes is enorm dus iedere bovengemiddelde coureur weet daar wel raad mee. Hetgeen niet betekent dat je automatisch wereldkampioen wordt als je een Mercedes onder je kont hebt. Vraag dat maar aan Valteri Bottas. Óf aan Nico Rosberg. Laatstgenoemde wist in 2016 weliswaar een keer kampioen te worden maar de uitputtende strijd die hij hiervoor moest leveren viel hem zo zwaar dat hij na dat seizoen zijn helm aan de wilgen hing. Ja, voor sommige coureurs is de meest vervelende eigenschap van een Formule 1 team dat het team uit twee bolides bestaat.

2020 Sakhir Grand Prix, Saturday – Wolfgang Wilhelm

Het is een aloude wet in onze sport, je teamgenoot is je grootste concurrent. Deze rijdt immers met hetzelfde materiaal, althans normaliter zou je beide over hetzelfde materiaal moeten kunnen beschikken. In je McLaren vier tiende achter een Renault gekwalificeerd? Dan kan je je er nog wel aardig uitredden met een “de Renaults lijken erg sterk hier”. Deze tactiek gebruiken de coureurs bij voorkeur als ze de tweede Renault wel voorgebleven zijn in de betreffende sessie.

Vier tiende achter je teamgenoot gekwalificeerd? Tja, dan kan je deze tactiek niet toepassen. Je beschikt in de basis allebei over hetzelfde pakket met identieke mogelijkheden. Nee, voor deze situatie zal je als coureur uit een ander smoezenboek moeten voorlezen. Je kunt een keer opvoeren dat je in verkeer zat. Je kan eens aangeven dat je banden niet op tempratuur kwamen. Je kunt een keer je meest verbaasde uitdrukking opzetten en aangeven dat je er werkelijk niets van begrijpt, deze kan je vervolgens in stijl afsluiten met een “we moeten het uitzoeken”.

En toen kwam Liberty Media, die besloten dat een seizoen uit meer dan twintig races moest bestaan. Een aanslag op het creatieve vermogen van alle tweede rijders; voorheen versloeg je door omstandigheden de nummer 1 binnen je team wel een paar keer en met zestien races op de kalender was je dan met smoesje of tien wel klaar voordat je het jaar erop vervangen werd. Tegenwoordig moet je als tweede rijder dubbel zo vaak met een goed verhaal op de proppen komen, ga er maar aan staan.

Strijdende teamgenoten, het levert in ieder geval wel vaak spektakel op. We herinneren ons allemaal de heroïsche strijd tussen Prost en Senna nog wel. Deze twee mannen beheersten het tot waanzin drijven van elkaar als teamgenoot tot in de puntjes. De heren Schumacher en Barrichello hebben daarentegen juist ons kijkers weer menigmaal tot waanzin gedreven. Ik noem één circuit en verder weiger ik het om woorden te besteden aan de poppenkast die deze teamgenoten ons met regelmaat voorschotelde; A1-Ring. Nog weer een roldeurtje verder komen we dan terecht op de volgende afdeling, de afdeling daadwerkelijk gelijkwaardig. Dit zagen we afgelopen seizoen bijvoorbeeld bij McLaren. Lando en Carlos waren behoorlijk aan elkaar gewaagd, vlogen elkaar niet continu in de haren en stuwde zo samen het team met gemaximaliseerde resultaten naar voren. Deze situatie moeten we niet verwarren met een andere situatie van gelijkwaardige coureurs. Het Minardi duo van 1998 bestond bijvoorbeeld uit Esteban Tuero en Shinji Nakano. Die waren redelijk gelijkwaardig aan elkaar, gelijkwaardig in gebrek aan snelheid welteverstaan. En zo belanden we in de laatste categorie, de teamgenoten die geen spaan heel laten van de andere kant van de garage.

George Russel, in zijn gehele Formule 1 carrière slechts eenmaal verslagen door zijn teamgenoot, en dat was tijdens zijn invalbeurt bij Mercedes. Neem Fernando Alonso in zijn Renault jaren, Giancarlo Fisichella kon in een bolide die goed genoeg was voor het kampioenschap de Spanjaard geen moment bedreigen. Ene Michael Schumacher, ook al zo’n veelvraat als het op het verslaan van je teamgenoot aankomt, maakte het wel heel bont. Van 1992 tot en met 1995 wist de Duitser zijn teamgenoot maar liefst 56 keer op rij te verslaan in de kwalificatie. De nummer twee op dit podium is Ayrton Senna, aan zijn onderlinge zegereeks kwam pas na 44 keer een einde. Het zijn verbluffende resultaten, dit gaat verder dan de overhand hebben op je teamgenoot. Stel jezelf eens voor dat je de betreffende teamgenoot bent, je carrière wordt volledig de vernieling in gereden door de ander zijde van de pitbox. Daar heb je dan jaren hard voor gewerkt. Eindelijk bereik je je einddoel, de koningsklasse van de autposport. Bloed, zweet, tranen en, niet te vergeten, gigantische financiële offers heb je gebracht om vervolgens dag in dag uit op het menu van je teamgenoot te staan. Er was achteraf gezien vast een gunstigere afslag in je loopbaan geweest.

In onze community bespreken we ook vaak wat er op het menu staat. De dry rubs, kruidentuintjes en stukken mals vlees worden niet zelden gedeeld. Tips worden uitgewisseld en we beschikken zelfs over een heuse kooksectie hier. Als ware sommeliers laten we het natuurlijk niet na om te bespreken waar we al dat lekkers mee weg spoelen. Nee, als ik er even niet uitkom op culinair gebied dan ken ik mijn pappenheimers hier.

Voor onze Nederlandse trots in de Formule 1 is het menu voor dit jaar inmiddels ook bekend. Het begon allemaal met een pittige paella. Verandering van spijs doet eten, de paella werd opzij geschoven voor een steak van kangoeroe. De eerste steaks waren nog wat taai, maar al snel wist hij het een stuk malser te bereiden. Nadat zijn goedlachse teamgenoot eieren voor zijn geld koos kon Max aanschuiven in de doorgaans goed gewaardeerde Franse keuken. Inmiddels zijn de verschillende Thaise curry’s geproefd, nu Sergio Perez de tweede Red Bull zal bemannen kan er aangeschoven worden in de Mexicaanse keuken. Ik verwacht niet dat Max Perez op eenzelfde afstand zal rijden als Albon, maar ook van deze teamgenoot zal Max gehakt maken. Op verzoek van de kenners in onze kooksectie, rul gehakt om precies te zijn.

Afgelopen weekend maakte ik een uitstapje naar de Verenigde Staten. Ik was getuige van een werkelijk fantastische race. Na ruim 23 uur racen zag ik een top 5 binnen een paar seconde. Renger van der Zande bracht me op het puntje van mijn stoel! Totdat we plots getuige waren van een rampscenario. Voor Max is het menu duidelijk, voor Renger deels ook; die slaat de Michelin restaurants de komende tijd even over…

Like (5)