Verspilde energie

Verspilde energie

05/02/2021 0 By Sietse Fliegen

We beginnen even met een disclaimer. Laten we voorkomen dat jullie bij de volgende passage denken; “die cijfers kloppen niet”. Het valt namelijk niet uit te sluiten dat deze kengetallen onderdeel uitmaken van jullie parate kennis. De komende cijfers zijn gebaseerd op het seizoen 2019.

Een ietsje door de twee miljard Dollar heen, dat is de omzet van het Formule 1 circus in beheer van Liberty Media. 270 miljoen Euro, het gemiddelde budget van de tien deelnemende teams. Met een budget van 484 miljoen Euro is Mercedes ook lijstaanvoerder op dit gebied. Niet geheel toevallig is de nummer laatst in het kampioenschap ook de nummer laatst in dit lijstje. Williams sluit de rijen met een budget van 132 miljoen Euro. Het zijn astronomische bedragen die rondgaan in onze geliefde sport. Naar een oer-Hollands gebruik rijst dan de vraag; wie gaat dat betalen? Zoete lieve Gerritje in dit geval zeker niet.

De inkomsten voor Liberty Media zijn eenvoudig te duiden. Het overgrote deel van de inkomsten bestaat uit TV-gelden en een flink deel wordt opgehoest door de verschillende circuiteigenaren. Om een compleet Formule 1 startveld op zondag naar je eerste bocht te laten razen reken je een klein fortuin af met Liberty.

Photo by Mark Thompson/Getty Images/ Red Bull Content Pool

Voor de teams ligt dit natuurlijk anders. De fabrieksteams verkrijgen een groot deel van het budget doordat het betreffende merk deze middelen beschikbaar stelt aan de Formule 1 activiteiten. Aangevuld met de jaarlijkse uitkering van Liberty Media via de FOM ben je dan al een heel eind op weg naar een sluitende begroting. Het verdere deel van je budget vergaar je vervolgens middels partnerships en het verkopen van vierkante centimeters bodywork en vleugeldelen aan sponsoren. Je neemt nog wat opbrengsten van merchandise verkoop op in je begroting en je bent rond.

Stel; je doet jarenlang de boekhouding bij Ferrari en op een zekere dag ontvang je een aanbieding van, pak hem beet, Haas. Je nieuwe Amerikaanse vrienden doen je een mooi voorstel en je verruilt je Italiaanse espresso voor grote mokken cafe americano, dan vergt het opstellen van de begroting een andere inspanning. Terwijl je je Dollars telt en ondertussen in afwachting bent van een grote kapitaalinjectie realiseer je je ineens dat je niet meer voor een fabrikant werkt! Een paar deuren verderop je hand ophouden is dus geen optie meer. Vermoedelijk wordt je toch wat zenuwachtig want het gapende gat in de begroting blijft je aanstaren, en nu? Tja, dat wordt geld zoeken op een manier zoals mijn kinderen op eerste paasdag de paaseieren zoeken. Gehaast, overenthousiast en ongecontroleerd.

Naast het serieuze platform dat de Formule 1 voor tal van organisaties is om naamsbekendheid te genereren of om hun imago op te poetsen, is het ook een wereld van glitter, glamour, status en veel geld. Dat zijn exact de benodigde ingrediënten voor het aantrekken van obscure types. Types die op jacht zijn naar hun “moment of fame”. Dit zijn de types die op zoek zijn naar de boekhouders uit de vorige alinea. Boekhouders die gehaast, overenthousiast en ongecontroleerd op jacht zijn naar financiële middelen. Wie denkt dat de wereld der Formule 1 leert van ervaringen uit het verleden komt bedrogen uit.

Eind jaren tachtig duikt een Belgische zakenman op in de paddock. Jean Pierre van Rossem, uitvinder van een supercomputer die het verloop van de aandelenkoersen kan voorspellen. Althans, dat claimt van Rossem. Zijn Moneytron kon wel wat naamsbekendheid gebruiken, de Formule 1 was precies het uithangbord dat de excentrieke Belg zocht. Het armlastige Onyx Grand Prix was een makkelijk, en goedgelovig, slachtoffer. De aandacht die van Rossem op zich wist te vestigen werd hem uiteraard fataal. Van Rossem wordt veroordeeld tot een celstraf en sleept in zijn val het dappere Onyx met hem mee.

Tegen het einde van hetzelfde decennium zijn we getuige van een primeur. We zien de eerste Afrikaanse (mede-)eigenaar van een Formule 1 team. Prins Malik Ibrahim Ado koopt zich in bij het Arrows van Tom Walkinshaw. Walkinshaw was zijn hele leven continu op zoek naar centen dus Prins Malik kwam niet ongelegen. Het vervelende voor Arrows was echter dat Malik geen cent overmaakt. De Prins verwerft een aandeel in het team in ruil voor toekomstige omzet vanuit zijn unieke marketingconcept T-Minus. Uniek was zijn concept overigens wel, het concept beloofde gouden bergen maar bracht geen dubbeltje op. Ook Prins Malik wordt niet veel later veroordeeld tot een celstraf.

By Thomas Bersy – https://www.flickr.com/photos/tautaudu02/8113452730, CC BY-SA 2.0

Bij Brawn GP is de teamleiding eind 2009, na het onverwachte kampioenschap, nog dronken van de champagne. Operationeel Directeur Nick Fry loopt een dubbele polonaise, net na het kampioenschap slaat hij ook nog eens een andere grote slag! Via een tussenpersoon heeft Fry een sponsorcontract ter waarde van 130 miljoen Dollar gesloten met het Duitse Henkel. Dat kennen jullie wel, dit is de moedermaatschappij van onder andere Schwarzkopf, FA en Persil. Wat Nick niet wist is dat deze tussenpersoon samenwerkte met een voormalig medewerker van Henkel. Op deze wijze was het officiële briefpapier voor handen en beschikte het duo list en bedrog over de benodigde inside info. De overeenkomst was dus in het geheel niet aangegaan met Henkel zelf, Brawn was opgelicht. Het getekende sponsorcontract werd door de oplichters als onderpand gebruikt om, in totaal, 55 miljoen Dollar aan leningen bij derden los te peuteren. Brawn werd niet veel later door Mercedes overgenomen, zo kreeg het team toch nog de beschikking over de benodigde Duitse Euro’s. Het tweetal oplichters is, net als in voorgaande gevallen, veroordeeld tot celstraffen. Saillant detail, 16 van de 55 miljoen Dollar die list en bedrog buit gemaakt hebben is nog altijd spoorloos.

Zo lijkt het erop dat we in ieder decennium wel een luchtfietser voorbij zien komen die een team kan benadelen. In het laatste decennium moesten we er lang op wachten maar uiteindelijk werden we toch nog op onze wenken bediend door William Storey. Het label van zijn drankje, waar tot op dat moment nog niemand ooit een slok van geproefd had, wordt titelsponsor van Haas. Wat volgt is een hele grote mond, belachelijke uitspraken en idiote ambities. Heel lang heb ik het idee gehad dat William een typetje was. Lang heb ik gedacht dat ik getuige was van een Jiskefet sketch en dat zodra de camera’s uit zouden gaan ik een lachende Michiel Romeyn achter de baard vandaan zou zien komen. De werkelijkheid is echter dat Storey zichzelf uiterst serieus neemt en bereid is om anderen in zijn val mee te sleuren.

©Haas F1

De laatste weken duikt Storey weer met regelmaat op in de media. Steevast kondigt hij aan dat een rentree in de Formule 1 aanstaande is. De situatie bij Haas was een ongelukkige samenloop van omstandigheden, en de media heeft het allemaal een beetje opgeblazen aldus Storey. Dat de rechtspraak anders geoordeeld heeft vergeet hij gemakshalve even mee te nemen in zijn hang naar aandacht. Wiliam Storey is een gevaar voor ieder Formule 1 team dat met spoed op zoek is naar financiële middelen. Ik wil Alfa Romeo, Haas en Williams dan ook het volgende op het hart drukken; Rich, begin er niet aan! Het is verspilde energie…

Like (2)