Ensign N179: de mislukte poging om de vleugelauto te perfectioneren

De Ensign N179 was een Formule 1-auto die in 1979 werd ontworpen door Mo Nunn en Shahab Ahmed, met de bedoeling om gebruik te maken van de grondeffect-aerodynamica die door Lotus was geïntroduceerd. De auto had een opvallend ontwerp, met de radiatoren aan de voorkant van de neus, in plaats van in de zijpods. Dit zou de motor moeten koelen en de neerwaartse druk aan de onderkant moeten vergroten. Het bleek echter een ramp te zijn, want de auto had nauwelijks grondeffect en de coureurs leden onder de hitte in de cockpit.

De Ensign N179 maakte zijn debuut bij de Grand Prix van Zuid-Afrika, maar Derek Daly slaagde er niet in om zich te kwalificeren. Hij kwalificeerde zich wel voor de Grand Prix van de Verenigde Staten, maar viel uit na een ongeluk. Hij verliet het team na Monaco, waar hij opnieuw niet gekwalificeerd was. Hij werd vervangen door Patrick Gaillard, die ook moeite had om de auto aan de praat te krijgen. Hij kwalificeerde zich slechts twee keer, in Groot-Brittannië en Oostenrijk en eindigde als 13e, respectievelijk uitgevallen. Voor de laatste drie races werd hij vervangen door Marc Surer, de nieuwe F2-kampioen. Hij kon zich niet kwalificeren in Italië en Canada, maar wel in de Verenigde Staten, waar hij uitviel met een kapotte motor.

De Ensign N179 was een van de slechtste auto’s van het seizoen, en scoorde geen enkel punt. Het team verving de auto door de Ensign N180 voor het seizoen 1980, die iets beter presteerde. De Ensign N179 werd echter niet vergeten, en staat bekend als een van de meest bizarre en mislukte experimenten in de geschiedenis van de Formule 1